Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

29 maja 2025 roku

Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

przewodniczący: asesor sądowy Daniel Kwiatkowski

po rozpoznaniu 29 maja 2025 roku w G.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...)

przeciwko (...) spółce akcyjnej z siedzibą w G.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda 508,10 złotych (pięćset osiem złotych i dziesięć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 02 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda 270,00 złotych (dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

3.  nakazuje pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku 583,00 złotych (pięćset osiemdziesiąt trzy złote) tytułem nieuiszczonych dotychczas kosztów sądowych.

asesor sądowy Daniel Kwiatkowski

1.  Stanowiska procesowe stron.

Pozwem z 5 sierpnia 2024 roku (...) reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego wniósł o zasądzenie od pozwanej spółki – (...) spółki akcyjnej z siedzibą w G. 508,10 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 02 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty, a także o zasądzenie od pozwanej spółki na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

(vide: k. 4).

W uzasadnieniu podano, że strony łączyła umowa o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej o numerze (...) zawarta 25 sierpnia 2015 roku, której przedmiotem było dostarczanie energii do budynku Komendy Powiatowej Policji w A. przy ulicy (...). W okresie od 2 – 4 września 2023 roku doszło do przerwy w dostawie energii trwającej łącznie 52 godziny. Przyczyną awarii było przerwanie kabla energetycznego podczas prac serwisowych wykonywanych przez firmę działającą na zlecenie oddziału pozwanej spółki. Dalej wskazano, że powód, chcąc zapewnić ciągłość funkcjonowania jednostki policyjnej, zmuszony był uruchomić agregat prądotwórczy, który w okresie trwania awarii zużył 80 litrów paliwa o łącznej wartości 508,10 złotych.

(vide: k. 4 v. – 6).

W odpowiedzi na pozew datowanej na 24 stycznia 2025 roku pozwana spółka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego argumentowała, że przerwa w dostawie energii elektrycznej mieściła się w „dopuszczalnych parametrach jakościowych” i nie przekroczyła 24 godzin dla awarii nieplanowanych. Zaprzeczyła aby przerwa miała miejsce 2 września 2023 roku. Pozwana spółka dalej wskazała, że awaria miała charakter samoistny a nie była spowodowana innymi pracami. Pozwana zakwestionowała roszczenie co do zasady, jak i co do wysokości. Zdaniem pozwanej spółki nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych przerw w dostawie energii elektrycznej, uregulowanych w OWU, a tym samym brak jest podstaw do uznania dochodzonego pozwem roszczenia.

(vide: k. 59 – 61).

W piśmie procesowym datowanym na 28 kwietnia 2025 roku pozwana spółka podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko procesowe, wskazując dodatkowo na możliwość wystąpienia awarii z powodu prac firmy telekomunikacyjnej, która układała światłowód.

(vide: k. 118 – 119).

Pismem datowanym na 30 kwietnia 2025 roku powód podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko procesowe.

(vide: k. 121 – 121 v.).

Postanowieniem z 29 maja 2025 roku rozprawa została zamknięta.

(vide: k. 123).

2.  Stan faktyczny.

Strony łączyła umowa o świadczenie usług dystrybucji zawarta 25 sierpnia 2015 roku, na mocy której spółka (...) spółka akcyjna z siedzibą w G. (także jako (...)) świadczyła na rzecz powoda (...) usługi z zakresu dostarczania energii elektrycznej.

W ramach § 5 ust. 8 i 9 Ogólnych Warunków Umów o świadczenie usług dystrybucji, które stanowiły załącznik do zawartej umowy o świadczenie usług dystrybucji (dalej jako OWU) strony ustaliły limity dopuszczalnego czasu trwania jednorazowej przerwy w dostarczaniu energii na 16 godzin – w odniesieniu do przerwy planowanej oraz na 24 godzin – w odniesieniu do przerwy nieplanowanej. Na przestrzeni roku umowny czas trwania przerw kształtował się w następujący sposób: 35 godzin – w odniesieniu do przerw planowanych oraz 48 godzin w odniesieniu do przerw nieplanowanych. Strony postanowiły także o ograniczeniu w wykonaniu umowy oraz o zwolnieniu (...) z odpowiedzialności w przypadku wystąpienia awarii w systemie lub awarii sieciowej określonych w (...), o ile nie są one wyłącznie wynikiem zawinionego działania (...) i tylko przez czas ich trwania. Odpowiedzialność stron z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy została ograniczona do strat rzeczywistych z wyłączeniem utraconych korzyści (§ 6 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 OWU).

(fakt bezsporny).

03 września 2023 roku w budynku Komendy Powiatowej Policji w A. doszło do przerwy w dostawie energii elektrycznej. W następstwie awarii w dostawie energii elektrycznej, w budynku K. załączył się agregat prądotwórczy. Agregat prądotwórczy zainstalowany w K. załączał się automatycznie w chwili, w której budynek tracił dostęp do energii elektrycznej.

(dowód: kserokopia książki kontroli pracy agregatu – k. 22).

Stan licznika agregatu prądotwórczego na dzień 10 sierpnia 2023 roku wynosił 17,5.

Agregat prądotwórczy załączył się 03 września 2023 roku o godzinie 19:00 przy stanie licznika 17,5 i zakończył pracę o godzinie 21:50 przy stanie licznika 20,35. Kolejno agregat załączył się 04 września 2023 roku o godzinie 02:00 przy stanie licznika 20,35 i zakończył pracę o godzinie 04:50 przy stanie licznika 23,20. Dalej agregat pracował 04 września 2023 roku od godziny 07:00 przy stanie licznika 23,20 i zakończył pracę o godzinie 09:50 przy stanie licznika 26,05. Następnie agregat załączył się w tym samym dniu o godzinie 10:00 przy stanie licznika 26,05 i zakończył pracę o godzinie 12:50 przy stanie licznika 28,90. Łączny czas pracy agregatu prądotwórczego wyniósł 11 godzin i 40 minut przy zużyciu paliwa około 79,8 litrów.

(dowód: kserokopia książki kontroli pracy agregatu – k. 22, zeznania świadka P. S. – k. 93 – 93 v., zeznania świadka S. K. – k. 93 v. – 94, kserokopia dowodów wydania – k. 21, kserokopia faktury VAT nr (...) – k. 23 – 23 v., kserokopia zestawienia transakcji – k. 24, kserokopia wysłanych zleceń płatniczych – k. 25 – 26).

Powód zakupił paliwo do agregatu prądotwórczego 03 września 2023 roku za kwotę 129,60 złotych w ilości 20 litrów, natomiast w dniu 04 września 2023 roku łącznie na kwotę 388,86 złotych w ilości 60,01 litrów.

(dowód: kserokopia dowodów wydania – k. 21, kserokopia faktury VAT nr (...) – k. 23 – 23 v., kserokopia zestawienia transakcji – k. 24, kserokopia wysłanych zleceń płatniczych – k. 25 – 26).

Powód pismem z 09 listopada 2023 roku w związku z poniesioną szkodą zwrócił się do pozwanej spółki z żądaniem zapłaty 518,40 złotych. Wezwanie zostało doręczone pozwanej spółce 17 listopada 2023 roku.

Pismem datowanym na 23 grudnia 2023 roku pozwana spółka odmówiła spełnienia roszczenia powołując się na OWU, które wyłącza odpowiedzialność pozwanej spółki z uwagi na § 6 ust 1 pkt 3 OWU.

(dowód: kserokopia pisma z 09.11.2023 roku – k. 27, kserokopia potwierdzenia odbioru – k. 28, pismo pozwanej z 23.11.2023 roku – k. 29).

3.  Ocena dowodów.

Ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się przede wszystkim na innych środkach dowodowych, do których stosuje się odpowiednio przepisy o dowodach z dokumentów (art. 308 kpc). Dla oceny prawnej charakteru oraz treści łączącego strony stosunku prawnego istotne znacznie miały przede wszystkim: dokumenty rozliczeniowe, załączone potwierdzenia wydania, faktura VAT, korespondencja oraz umowa o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej wraz z OWU. Autentyczność i prawdziwość tych dokumentów nie była kwestionowana w toku postępowania przez strony, jak również nie budziła wątpliwości Sądu. Z tego względu Sąd uznał je w całości za wiarygodne i uwzględnił ich treść, dokonując rekonstrukcji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych.

Jednocześnie Sąd oparł się także na środkach dowodowych o charakterze osobowym w postaci zeznań świadków S. K. i P. S., którzy potwierdzili okoliczności związane z powstaniem i skutkami awarii.

Świadek S. K. jako pracownik zatrudniony na stanowisku księgowej u powoda w wiadomości mailowej z 04 września 2023 roku wskazywała na termin rozpoczęcia awarii jako dzień 02 września 2023 roku, jednak zaznaczenia wymaga, że wiedzę tę świadek czerpał wyłącznie od innych osób, bowiem tego dnia świadek nie była w pracy. Twierdzenia te pozostają jednak w sprzeczności z dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy, z których wynika, że agregat rozpoczął swoją pracę dopiero 03 września 2023 roku. Świadek stawiła się w pracy dopiero 04 września 2023 roku i według jej zeznań – agregat prądotwórczy nadal pracował, co koreluje ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym zwłaszcza z książką co do pracy agregatu w tym dniu.

Świadek P. S. jako pracownik pozwanej spółki zeznał, że zgłoszenie awarii nastąpiło 03 września o godzinie 22:55 przez E. W.. Bezpośrednią przyczyną było uszkodzenie kabla, które spowodowało przepalenie bezpieczników. 04 września 2023 roku bezpieczniki zostały wymienione a potem usunięto przyczynę awarii, ostatecznie przyczyny były dwie i obie usunięto.

4.  Ocena prawna powództwa.

Nie ulega wątpliwości, że odbiorcy ponoszący szkodę mogą dochodzić odszkodowania od operatora, tj. przedsiębiorstwa sieciowego bądź sprzedawcy w zależności od treści zawartej umowy na podstawie reguł ogólnych kodeksu cywilnego, czyli odpowiedzialności kontraktowej z art. 471 kc, albo odpowiedzialności deliktowej, to jest art. 415 kc lub art. 435 kc. Zasady dochodzenia odszkodowania czy ewentualne bonifikaty z tytułu przerw w dostawach energii określają również szczegółowe regulacje wynikające z rozporządzeń wykonawczych do ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm. dalej jako „ustawa prawo energetyczne”). Szczegółowo reguluje to rozporządzenie Ministra Klimatu i (...) z 22 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. poz. 819 z późn. zm. dalej jako „rozporządzenie systemowe”. Zgodnie z § 47 ust. 5 pkt 1 i 2 wyżej wskazanego rozporządzenia, dla podmiotów zaliczanych do grup przyłączeniowych IV i V dopuszczalny czas trwania jednorazowej przerwy w dostarczaniu energii elektrycznej nie może przekroczyć w przypadku przerwy planowanej - 16 godzin, natomiast przerwy nieplanowanej - 24 godzin. W ciągu roku suma trwania przerw planowanych nie może przekroczyć 35 godzin, a nieplanowanych 48 godzin. Natomiast inaczej kształtuje się sytuacja podmiotów zaliczanych do grup przyłączeniowych I – III i VI. Dla podmiotów zaliczanych do powyższych grup dopuszczalny czas trwania jednorazowej przerwy planowanej i nieplanowanej w dostarczaniu energii elektrycznej oraz dopuszczalny łączny czas trwania w roku wyłączeń planowanych i nieplanowanych określa umowa o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej albo umowa kompleksowa.

W świetle dokonanych przez Sąd ustaleń poczynionych na podstawie przytoczonych przez powoda okoliczności faktycznych możliwe było rozpatrzenie odpowiedzialności pozwanego zakładu zarówno na tle przepisów o odpowiedzialności kontraktowej (do których to przepisów starała się sprowadzić odpowiedzialność strony pozwanej jej pełnomocnik powołując się zwłaszcza na okoliczności wyłączające odpowiedzialność w postaci awarii co wynika z § 5 i § 6 OWU) jak i odpowiedzialności deliktowej znajdującej swoją podstawę w art. 435 § 1 kc. Co prawda analiza treści art. 443 kc wskazuje na możliwość wyłączenia zbiegu roszczeń odszkodowawczych. Zbieg może być bowiem wyłączony jeżeli wynika to z treści istniejącego uprzednio zobowiązania. Analiza umowy zawartej między stronami nie wskazuje wprost na tę okoliczność, a nawet gdyby takie wyłączenie było to i tak nie miałoby mocy prawnej z uwagi na sprzeczność z ustawą tj. z art. 437 kc, o czym szerzej niżej. W myśl tego przepisu nie można wyłączyć ani ograniczyć z góry odpowiedzialności określonej w dwóch artykułach poprzedzających. (tj. w art. 435 kc i art. 436 kc).

Sąd w całej rozciągłości przychyla się do stanowiska powszechnie wyrażanego w judykaturze, gdzie wskazuje się, iż konsekwencją zbiegu roszczeń jest pozostawienie poszkodowanemu wyboru pomiędzy wchodzącymi w grę podstawami odpowiedzialności strony pozwanej, wybór podstawy dochodzenia odszkodowania jest o tyle konieczny, że - co oczywiste - nie można w procesie cywilnym tworzyć swoistej hybrydy dwóch różnych reżimów odpowiedzialności. Wprawdzie wyboru podstawy prawnej dokonuje poszkodowany poprzez wskazanie faktów, na których opiera swoje żądania odszkodowawcze, ale ostateczna kwalifikacja prawna roszczenia i tak dokonywana jest przez sąd. Jeżeli poszkodowany nie dokonał jednoznacznego wyboru podstawy dochodzenia swego roszczenia, sąd ma obowiązek wyboru takiej podstawy prawnej która jest w danej sytuacji najkorzystniejsza dla poszkodowanego (vide: wyrok SA w Lublinie z 18 kwietnia 2018 r., I ACa 218/17).

W niniejszej sprawie strony ustaliły, że dopuszczalny czas trwania jednorazowej przerwy nieplanowanej wynosić mógł maksymalnie 24 godziny (§ 5 ust. 8 OWU), wobec czego – wobec wskazania przez powoda kilku alternatywnych podstaw odpowiedzialności pozwanej spółki Sąd uznał, że najpełniejszą ochronę strony powodowej zapewni odpowiedzialność pozwanej na zasadzie ryzyka (art. 435 § 1 kc). Zgodnie z ww. przepisem prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody (pary, gazu, elektryczności, paliw płynnych itp.) ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.

Przesłankami odpowiedzialności z art. 435 kc, które podlegają udowodnieniu przez poszkodowanego są: ruch przedsiębiorstwa, szkoda oraz związek przyczynowy między ruchem a szkodą. Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka powstaje bez względu na winę (w znaczeniu subiektywnym) prowadzącego przedsiębiorstwo lub zakład, jak również bez względu na to, czy szkoda nastąpiła w warunkach zachowania bezprawnego (vide: M. Safian, W: Pietrzykowski Komentarz, 2015, art. 435, s. 1458, Nb 10). Nie wyklucza jej okoliczność, że działalność przedsiębiorstwa była w pełni zgodna z prawnie określonymi wymaganiami (vide: uchwała SN z dnia 7 kwietnia 1970, sygn. akt III CZP 17/70; wyr. SN z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II CSK 367/08; wyr. SN z dnia 18 maja 2012 r., III PK78/11).

Pojęcie ruchu przedsiębiorstwa jako przyczyny szkody należy interpretować względnie szeroko. Jako ruch przedsiębiorstwa należy zatem uznawać wszelkie przejawy jego funkcjonowania, w tym także "bezruch" wywołany jakąkolwiek awarią. Ruch przedsiębiorstwa musi mieć charakter conditio sine qua non dla wystąpienia szkody. Obecnie dominuje stanowisko, wskazujące iż art. 435 kc zawiera domniemanie prawne normalności związku przyczynowego, którego obalenie następuje przez dowód wystąpienia okoliczności egzoneracyjnych w postaci: siły wyższej, wyłącznej winy poszkodowanego, wyłącznej winy osoby trzeciej, za którą prowadzący przedsiębiorstwo nie ponosi odpowiedzialności. Ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych spoczywa na osobie, która dąży do wyłączenia swojej odpowiedzialności (art. 6 kc). Nie musi ona jednak oczywiście ich wykazywać, jeżeli poszkodowany nie udowodnił przesłanek odpowiedzialności.

Z uwagi na fakt, że dla odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka kwestia bezprawności działania pozwanej spółki pozostaje obojętna, przepisy dotyczące stosowania przerw w dostawie energii elektrycznej wynikające z ustawy prawo energetyczne oraz obowiązującego rozporządzenia systemowego, które zostały przez pozwaną spółkę przywołane w treści pism procesowych pozostają bezprzedmiotowe dla rozstrzygnięcia sporu.

Ponadto, przywołane wyżej regulacje rozporządzenia dotyczą jedynie technicznych aspektów występowania i stosowania przerw w dostawie energii elektrycznej (w ujęciu funkcjonalnym) nie obejmują ani nie odnoszą się do żadnych cywilnoprawnych aspektów i kwestii związanych z odpowiedzialnością za materialnoprawne skutki przerw w dostawie prądu. Przepisy ww. rozporządzenia jako wąskie regulacje niższej rangi niż przepisy Kodeksu cywilnego nie wpływają na zakres i sposób stosowania materialnoprawnych zasad dotyczących odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone odbiorcy energii elektrycznej wynikających z Kodeksu cywilnego, a w szczególności nie wyłączają stosowania przepisów ogólnych dotyczących odpowiedzialności za szkody wyrządzone odbiorcom energii elektrycznej.

Warto także podkreślić, że zapisy OWU wyłączające odpowiedzialność pozwanego przedsiębiorstwa za zdarzenie były dotknięte sankcją nieważności. Nie można bowiem wyłączyć, ani ograniczyć odpowiedzialności z art. 435 kc (art. 437 kc w zw. z art. 58 kc). W myśl bowiem art. 437 kc, nie można wyłączyć ani ograniczyć z góry odpowiedzialności określonej w dwóch artykułach poprzedzających. Jak wskazuje się w orzecznictwie, umowne ukształtowanie treści stosunku prawnego niezgodnie z art. 437 kc narusza przewidziane w art. 353 ¹ kc granice zasady swobody umów, postanowienie takie jest więc obarczone sankcją nieważności na podstawie art. 58 § 1 kc. W piśmiennictwie wskazuje się, że w przypadku przerw w dostawach energii zastosowanie znajdzie roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez przedsiębiorstwo wprawiane w ruch za pomocą sił przyrody, tj. art. 435 kc oparty na zasadzie ryzyka. Roszczenie takie skierowane będzie wyłącznie do przedsiębiorstw energetycznych będących operatorami sieci elektroenergetycznych. Przedsiębiorstwo sieciowe, w którego skład wchodzą linie energetyczne, w celu prowadzenia swojej działalności gospodarczej używa „siły przyrody”, jaką jest prąd. Pojęcie ruchu przedsiębiorstwa jako przyczyny szkody należy interpretować względnie szeroko, co może implikować wniosek, iż obejmuje ono wszelkie przejawy funkcjonowania takiego przedsiębiorstwa, w tym także jego „bezruch” wywołany jakąkolwiek awarią. Z uwagi na to, że odpowiedzialność taka nie może być w jakikolwiek sposób wyłączona, to jeśli nawet w umowie kompleksowej zostaną zawarte postanowienia powodujące ograniczenie odpowiedzialności za świadczenie usług przez operatora, nie może on być w żaden sposób zwolniony od takiej odpowiedzialności.

W ocenie Sądu powód wykazał wszystkie przesłanki odpowiedzialności z art. 435 kc, zaś pozwana nie udowodniła wystąpienia którejkolwiek z przywołanych przesłanek egzoneracyjnych, które mogłyby ją zwolnić od odpowiedzialności. Powód w toku procesu wykazał wartość szkody, która finalnie po zastosowaniu rabatów wyniosła 508,10 złotych. Z przedłożonego do akt materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że stan licznika agregatu prądotwórczego na dzień 10 sierpnia 2023 roku wynosił 17,5. Agregat prądotwórczy załączył się 03 września 2023 roku o godzinie 19:00 przy stanie licznika 17,5 i zakończył pracę o godzinie 21:50 przy stanie licznika 20,35. Kolejno agregat załączył się 04 września 2023 roku o godzinie 02:00 przy stanie licznika 20,35 i zakończył pracę o godzinie 04:50 przy stanie licznika 23,20. Dalej agregat pracował 04 września 2023 roku od godziny 07:00 przy stanie licznika 23,20 i zakończył pracę o godzinie 09:50 przy stanie licznika 26,05. Następnie agregat załączył się w tym samym dniu o godzinie 10:00 przy stanie licznika 26,05 i zakończył pracę o godzinie 12:50 przy stanie licznika 28,90. Łączny czas pracy agregatu prądotwórczego wyniósł 11 godzin i 40 minut przy zużyciu paliwa około 79,8 litrów. Średnia cena paliwa w spornym okresie wynosiła około 6,48 złotych, co po przeliczeniu dało około 517,10 złotych (vide: k. 21). Powód wykazał również, że szkoda nastąpiła w związku z ruchem przedsiębiorstwa, co w zasadzie było bezsporne oraz to, że pomiędzy wystąpieniem szkody a ruchem przedsiębiorstwa wystąpił związek przyczynowy.

Tylko na marginesie należy podkreślić, że bez znaczenia na gruncie przedmiotowej sprawy miał fakt niezawinienia pozwanej spółki, skoro Sąd upatruje jej odpowiedzialności na gruncie art. 435 § 1 kc, w myśl którego odpowiedzialność prowadzącego przedsiębiorstwo opiera się na zasadzie ryzyka. Pozwana spółka na żadnym etapie procesu nie wykazała, że za szkodę odpowiedzialny jest podmiot trzeci, za który nie ponosi odpowiedzialności (435 § 1 kc). Za nieudowodnione należało uznać twierdzenia pozwanej spółki co do tego, że za awarię w dostawie energii elektrycznej odpowiedzialność ponosi wykonawca instalacji światłowodowej (vide: k. 119). Pozwana nie przedłożyła żadnych dowodów, z których fakt ten mógłby wynikać, a skoro z faktów tych wywodzić miała skutki prawne, to ciężar dowodu spoczywał właśnie na niej (art. 6 kc i art. 232 kpc). Same zeznania świadka P. S. w tym zakresie zdaniem Sądu nie były wystarczające dla zwolnienia się pozwanej od odpowiedzialności za przedmiotową szkodę, która przecież ma charakter odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Poza tym świadek zeznał wprost, że „przyczyną mogło być działanie firmy światłowodowej” (vide: k. 93)¸co sugeruje, że świadek nie miał takiej wiedzy, a było to jedynie jego przypuszczenie.

Już tylko na marginesie podkreślić należy, iż nawet gdyby przyjąć, że odpowiedzialność pozwanej spółki jest związana z reżimem kontraktowym to pamiętać trzeba, iż zgodnie z art. 471 kc dłużnik jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązania chyba, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie nie jest wynikiem okoliczności za, które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. Nie ulega wątpliwości, że zobowiązanie zostało wykonane nienależycie albowiem nastąpiła przerwa w dostawie energii elektrycznej budynku, który znajduje się w trwałym zarządzie (...) w wyniku czego doszło do szkody. Pozostaje zatem ocena czy strona pozwana ponosi odpowiedzialność za zaistniały stan rzeczy. Pozwana w toku procesu podkreślała, że do szkody doszło w wyniku awarii, a w umowie zawartej między stronami wprost wskazano, iż za szkody wyrządzone w wyniku awarii, która nie przekracza określonych ram czasowych - pozwana nie odpowiada. Nie ulega jednak wątpliwości, że od pozwanej spółki która prowadzi działalność gospodarczą w zakresie dostarczania energii elektrycznej odbiorcom wymagana jest należyta staranność z uwzględnieniem zawodowego charakteru tej działalności (art. 355 § 2 kc). Skoro zatem pozwana rzekomo udostępniając podmiotowi trzeciemu swoją infrastrukturę, robi to nieprofesjonalnie, to nie może powoływać się na awarię wywołaną nie ze swojej winy albowiem to właśnie rzekome powierzenie robót podmiotowi trzeciemu rzekomo doprowadziło do przerwania przewodów elektrycznych, co w konsekwencji doprowadziło do przerwy w dopływie energii elektrycznej, a to z kolei w dalszym czasie doprowadziło do wyrządzenia szkody powodowi.

Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 435 § 2 kc zasądził od pozwanej spółki na rzecz powoda 508,10 złotych (pkt 1. wyroku).

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 kc, zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Termin w wezwaniu do zapłaty, jeśli nie został wyraźnie oznaczony, jest interpretowany zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, a w szczególności z art. 455 kc., który wskazuje, że w przypadku braku określenia terminu zapłaty, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Wierzyciel powinien wyznaczyć go jednak w sposób umożliwiający dłużnikowi wykonanie zobowiązania w rozsądnym czasie, zwykle przyjmując termin 7 lub 14 dni od daty doręczenia wezwania, z uwzględnieniem okoliczności sprawy i charakteru zobowiązania.

Powód co prawda nie oznaczył terminu na spełnienie świadczenia w treści wezwania do zapłaty, jednak Sąd zgodził się z żądaniem powoda zawartym w pozwie aby uznać 14 dniowy termin na spełnienie roszczenia, który upływał 01 grudnia 2023 roku. Zatem nie ulega wątpliwości, że 02 grudnia 2023 pozwana spółka popadła w opóźnienie w zapłacie świadczenia zasądzonego ostatecznie wyrokiem.

5.  Koszty procesu.

W punkcie 2. wyroku Sąd na podstawie art. 98 § 1 kpc i art. 99 kpc orzekł o kosztach procesu. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez powoda ustalono na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Zgodnie z § 2 pkt 2 ww. rozporządzenia przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 500 zł do 1500 zł minimalna kwota wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym wynosi 270,00 zł. Stąd też należało zasądzić od pozwanej spółki na rzecz powoda wyżej wskazaną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty.

W pkt 3. wyroku Sąd działając na podstawie art. 98 § 1 kpc i art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał pobrać od pozwanej spółki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku 583,00 złotych tytułem nieuiszczonych dotychczas kosztów sądowych. Zgodnie z przepisem art. 94 ustawy z 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Skarb Państwa nie ma obowiązku uiszczania opłat sądowych od pozwu. Przepis ten ma charakter bezwzględny i nie przewiduje żadnych wyjątków. W konsekwencji powyższego koszty sądowe, które tymczasowo pokrył Skarb Państwa – Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku w niniejszej sprawie wyniosły odpowiednio 100,00 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu (art. 13 ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy) oraz 483,00 złotych tytułem zwrotu kosztów podróży świadka (art. 85 ust. 1 ww. ustawy).

asesor sądowy Daniel Kwiatkowski

Sygnatura akt: I C 1607/24 upr.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...);

3.  (...)

4.  (...).

G., 08.07.2025 r.,

asesor sądowy Daniel Kwiatkowski